Έχουν γίνει συγκριτικά λίγες έρευνες πάνω στην επίδραση που έχει η αλόη στους κακοήθεις όγκους. Οι περισσότερες δοκιμές γι’ αυτούς τους όγκους έχουν γίνει στα ζώα και έχουν αποδειχθεί οι θετικές επιδράσεις της αλόης στην αναστολή της αύξησης των όγκων. Οι κλινικές αποδείξεις εμφάνισαν τις αντικαρκινικές ιδιότητές της στα κύτταρα.

Στη Ρωσία, στις αρχές του 20ου αιώνα, η αλόη χρησιμοποιήθηκε για να θεραπεύσει ασθενείς με καρκίνο. Εκχύλισμα αλόης χορηγήθηκε υποδορίως. Αυτή η θεραπεία συνδυάστηκε με διατροφικές ιδιαιτερότητες, όπως φρέσκοι κόκκινοι χυμοί από παντζάρια, κεράσια, μούρα και άλλα, που είναι ωφέλιμα για τον καθαρισμό του οργανισμού κα επομένως αποτελεσματικά για όλες τις διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος. Καθώς ο καρκίνος αναπτύσσεται μόνο όταν το ανοσοποιητικό σύστημα είναι αδύναμο, η προσέγγιση αυτή μόνο συζητείται.

Οι ιάπωνες χρησιμοποιούν εμβολιασμό ενάντια του καρκίνου, γνωστού ως Maruyama, ο οποίος δραστηριοποιεί τα λεμφοκύτταρα και ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. Περισσότεροι από 370.000 άνθρωποι έχουν χρησιμοποιήσει το εμβόλιο με εντυπωσιακά θετικά αποτελέσματα από τις αρχές του 1970.

Οι περισσότερες από τις μεταγενέστερες εργασίες που έγιναν στην Ιαπωνία χρησιμοποίησαν τα φύλλα της αλόης arborescens. Αυτό περιελάμβανε ελάχιστη αλοΐνη το οποίο οδηγεί στην σκέψη της συμβολής της στην καταπολέμηση των όγκων.

Έρευνες που πραγματοποιήθηκαν το 1972 από τον Okada και άλλους, έδειξαν την επιτυχημένη χρήση της αλόης στην εμπόδιση ανάπτυξης όγκων στα ζώα. Μεταγενέστερες έρευνες που έγιναν από τους ιάπωνες στα επόμενα 21 χρόνια που ακολούθησαν, έδειξαν ότι η ασεμαννάνη έχει αντιογκοτικές ιδιότητες και δράση παρόμοια με τις λεκτίνες. Έρευνες για να διαπιστωθεί ότι υπάρχουν πολυσακχαρίτες στην αλόη που έχουν αντιογκοτικές ιδιότητες, έδειξαν ότι η αλοκτίνη Α, η οποία είναι ενεργό συστατικό της αλόης arborescens, έχει ανοσορρυθμιστική δράση.

Στην Αμερική, έρευνες πραγματοποιήθηκαν με το εκχύλισμα της αλόης σε κανονικά και διογκωμένα κύτταρα in vitro. Κομμάτια φύλλων από δύο είδη αλόης, την αλόη vera και την αλόη saponaria, ερευνήθηκαν για την παρόμοια δράση των λεκτινών, και τα αποτελέσματά τους πάνω σε καρκινικά και κανονικά κύτταρα. Τοα συμπεράσματα ήταν αξιοσημείωτα καθώς αυτά τα συστατικά, σε μορφή εκχυλίσματος και από τα δύο φύλλα, βοηθούσαν φανερά την παραγωγή και ανάπτυξη κανονικών κυττάρων, κι όχι καρκινογόνων και ενίσχυαν τη θεραπεία των κατεστραμμένων μονοεπίπεδων φυσιολογικών κυττάρων. Έτσι, αυτή η επίδραση ευνοεί την τελική επικράτηση των κανονικών κυττάρων.

Μία από τις πιο αξιοσημείωτες ιστορίες είναι αυτή του Cd Mistry του Hampstead του Λονδίνου. Το 1979 του ανακοίνωσαν ότι έπασχε από καρκίνο στους πνεύμονες και του δόθηκαν 6-7 μήνες ζωής. Μία εγχείρηση θα το έδινε 50% πιθανότητες. Έτυχε να γνωρίζει τον Sir Jason Winter, έναν ευγενή που ταξίδευε στην ανατολή και ο οποίος είχε θεραπεύσει την εαυτό του από όγκο στον εγκέφαλο με αλόη vera. Καθώς η περίπτωσή του ήταν παρόμοια, επιχείρησε τη θεραπεία με αλόη. Παρήγγειλε 10 κιλά χυμό αλόης από την Αμερική. Άρχισε να τον λαμβάνει καθημερινά. Ήταν σοβαρά άρρωστος σε σημείο η κοιλιά του να είναι πρησμένη και να έχει δυσκολίες στο να φάει. Περιοδικά έφτυνε αίμα. Μετά από ένα χρόνο το πρήξιμο έφυγε και ο όγκος όχι μόνο σταμάτησε να αναπτύσσεται, αλλά και ελαττώθηκε.

Συνέχισε να δουλεύει πιο σκληρά. Αυτό συνέβη πριν από 20 χρόνια, τώρα το Mr Mistry κάνει μια κανονική και ιδιαίτερα ενεργητική ζωή. Ο όγκος είναι ακόμη εκεί αλλά πιο ελαττωμένος. Σύμφωνα με τον ίδιο «η αλόη μου άλλαξε τη ζωή».

Τίτλος Βιβλίου: Το φυτό Αλοη vera στη Θεραπεία και την Αισθητική. Συγγραφέας: Αναστασία Αναστασοπούλου. Εκδόσεις: Τρόπος Ζωής.

TAGS: