Η συμβατική ιατρική συνήθως θεραπεύει την αρθρίτιδα με αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπως στεροειδή ή μη στεροειδή, αντιφλεγμονώδη όπως η ασπιρίνη και άλλα κατασταλτικά. Μολονότι αυτά ανακουφίζουν, εντούτοις η θεραπεία αυτή είναι γνωστό ότι ενθαρρύνει τα γαστρικά έλκη και αυξάνει τη διαπερατότητα των εντερικών τοιχωμάτων.

Η αλόη με τις ισχυρές αντιφλεγμονώδεις ιδιότητές της, καταφέρνει να θεραπεύσει την αρθρίτιδα αποτελεσματικά, προκαλώντας ανακούφιση του πόνου και ευλύγιστες αρθρώσεις. Επιπλέον, αυξάνοντας τις επουλωτικές ικανότητες του οργανισμού και ενισχύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να αντιστρέψει ή τουλάχιστον να σταματήσει την εξέλιξη της ασθένειας.

Μελέτες έχουν γίνει πάνω σε ζώα με θετικά αποτελέσματα από τον καθηγητή Davis και τους συναδέλφους του, στο Pennsylvania College of Podiatric Medicine της Φιλαδέλφειας, το 1985. Οι μελέτες του με ποντίκια στα οποία έκαναν ενέσεις με αλόη (150mg/kilo) επέφερε περίπου 72% μείωση των αρθριτικών συμπτωμάτων. Οι δοκιμές τους έδειξαν θετική ανταπόκριση στη θεραπεία ζωικής αρθρίτιδας με αλόη, η οποία συγκεκριμένα ανταποκρίθηκε στις φαινόλες της αλόης, και συγκεκριμένα την ανθρακινόνη.

Σύνδεση μεταξύ της αρθρίτιδας και του πεπτικού συστήματος έγινε από τον Dr Jeffrey Bland που εργαζόταν παλιά στο Linus Pauling Insitute of Science and Medicine στην Καλιφόρνια. Το 1985 ανέφερε ότι πίνοντας χυμό αλόης είχε μια βελτίωση στην κολονική λειτουργία και μείωση της εντερικής σήψης. Αυτό επέτρεψε ευκολότερη απορρόφηση των πρωτεϊνών και σύμφωνα με τον Dr Bland, ίσως γι’ αυτό μερικοί άνθρωποι έχουν βρει ότι η αλόη είναι ωφέλιμη σε διάφορα συμπτώματα τροφικών αλλεργιών όπως και στον πόνο που προκαλούν, ο οποίος μοιάζει με τον αρθριτικό.

Η μελέτη του Dr Hemmings έδειξε ότι η ημιτελής διάσπαση των πρωτεϊνών μπορεί να είναι αιτία να μεταφερθούν με διαρροή από το πεπτικό σωλήνα μέσα στο αίμα και να αρχίσουν την αντίδραση αντισωμάτων-αντιγόνων μέσα στο αίμα, που μπορούν να χειροτερέψουν τα συμπτώματα της αρθρίτιδας ή να συμμετέχουν σε κατευθείαν επίθεση με αντιγόνα πάνω στον πεπτικό σωλήνα, αυξάνοντας τον κίνδυνο των εντερικών φλεγμονικών διαταραχών.

Η αλόη μπορεί να βελτιώσει το πεπτικό σύστημα και την απορρόφηση των πρωτεϊνών. Όταν υπάρχει κακή πέψη και φτωχή πρωτεϊνική απορρόφηση, τα συμπλέγματα αντιγόνων-αντισωμάτων μπορούν να παγιδευτούν στο συκώτι και τις κλειδώσεις και να αρχίσει η φλεγμονική διαδικασία με αποτέλεσμα τους πόνους και τα πρηξίματα. Γι’ αυτό μια νηστεία μπορεί να ωφελήσει στη μείωση των συμπτωμάτων της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

Η αλόη είναι επίσης ωφέλιμη στη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας. Η αλυσίδα βλεννοπολυσακχαριτών που περιλαμβάνει και τον πιο σημαντικό της ασεμαννάνη, έχει την ικανότητα να αυξήσει την ανταπόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος. Οι βλεννοπολυσακχαρίτες προάγουν τη λίπανση στις κλειδώσεις. Επίσης καθαρίζουν το κόλον, έτσι το προφυλάσσουν από την απορρόφηση τοξικών αποβλήτων και διευκολύνουν την απορρόφηση του νερού, θρεπτικών συστατικών και των ηλεκτρολυτών στο γαστρεντερικό σύστημα.

Τίτλος Βιβλίου: Το φυτό Αλοη vera στη Θεραπεία και την Αισθητική. Συγγραφέας: Αναστασία Αναστασοπούλου. Εκδόσεις: Τρόπος Ζωής