Η προέλευση της Αλόης vera δεν είναι ξεκάθαρα γνωστή. Μερικοί συγγραφείς υποστηρίζουν ότι προέρχεται από τη Νότια Αφρική, ενώ άλλοι από τη Βόρεια. Ενας από τους πιο αξιόπιστους βοτανολόγους, ο Mr. Nigel Hepper, συνταξιούχος του Kew Gardens, προτείνει ότι πιθανόν να είχε βρεθεί στην Υεμένη. Στα νεώτερα έγγραφα της Αιγύπτου και της Μεσοποταμίας, κατά πάσα πιθανότητα προήλθε είτε από την Υεμένη είτε από τη Βόρεια Αφρική. Αυτό δεν έχει αποδειχθεί, αλλά το φυτό Αλόη vera έχει βρεθεί στην Υεμένη σε απομακρυσμένα μέρη όπου ήταν φανερό ότι δεν μεταφυτεύτηκε από άλλη τοποθεσία. Επίσης έχει βρεθεί στην Τενερίφη, σε ορεινές περιοχές.

Ιστορικά αρχεία δείχνουν ότι η ιατρική χρήση της Αλόης άρχισε από την Αίγυπτο και Μέση Ανατολή. Οι κινέζοι αναφέρουν ότι το φυτό προέρχεται από την Περσία, την Ιάβα και τη Σουμάτρα. Στη συνέχεια η Αλόη εγκλιματίστηκε και καλλιεργείται σε όλα σχεδόν τα τροπικά και ζεστά μέρη, όπως η Καραϊβική, οι Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, Μεξικό, Λατινική Αμερική, Μέση Ανατολή, Ινδία και πολλά άλλα μέρη της Ασίας.

Η Αλόη είχε εμφανιστεί στα περισσότερα Materia Medica των μεγάλων αρχαίων πολιτισμών: Αίγυπτο, Μεσοποταμία, Αραβία, Ελλάδα, Ρώμη, όσο και στην Κίνα και την Ιαπωνία. Αυτοί οι πολιτισμοί ήταν διαχειριστές της γνώσης που αφορούσες στις θεραπευτικές δυνάμεις της Αλόης vera μια γνώση η οποία μεταδόθηκε στις διαδοχικές γενεές γύρω από τις περιοχές της Μεσογείου και μεταγενέστερα σε ολόκληρο το Δυτικό Κόσμο. Αυτοί είχαν εμπορικές συναλλαγές με την Αφρική, όπου η πλειοψηφία της Αλόης είχε προέλθει: έτσι η ιστορία της Αλόης κάνει ολόκληρο κύκλο.

Η Αφρική είναι η πηγή αρκετών ποικιλιών του φυτού της Αλόης, και έτσι είναι φυσική η εθνογραφική της γνώση στο Νότο και στο Βορρά. Μεγάλος αριθμός φυλετικών χρήσεων του φυτού έχει καταγραφεί, και ανθρωπολόγοι αναφέρουν την πλατειά διαδεδομένη χρήση της Αλόης, ανάμεσα στις φυλές της Νότιας Αφρικής των Ζουλού, των Σούτος και των Xhosas είναι οι πιο γνωστές.

Μια σουμεριανή πλάκα που βρέθηκε στην πόλη Nippur της Μεσοποταμίας και χρονολογείται γύρω στο 2.000 π.Χ., περιλαμβάνει την Αλόη στον κατάλογο με τα θεραπευτικά βότανα. Είναι το παλαιότερο φαρμακευτικό έγγραφο χρήσης της Αλόης, και προηγείται από τα αιγυπτιακά έγγραφα, τα οποία ήταν συνήθως οι πρώτες γνωστές πηγές για την Αλόη και τις φαρμακευτικές χρήσεις της.

Γύρω στο 1.500 π.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του φαραώ Amen-Hotep του πρώτου, οι Αιγύπτιοι έκαναν την πρώτη λεπτομερή ανάλυση της ιατρικής αξίας της Αλόης, όπως αναφέρεται στον πάπυρο του Ebers. Ο πάπυρος ονομάστηκε έτσι, από τον γερμανό αιγυπτιολόγο George Ebers, ο οποίος μαζί με τον πλούσιο γερμανό Herr Gunther τον αγόρασαν το χειμώνα του 1872 από έναν αιγύπτιο που τον είχε βρει το1858 ανάμεσα στα γόνατα μιας μούμιας σε ένα τάφο στο El Assasif κοντά στις Θήβες. Ο πάπυρος Ebers δόθηκε ανέπαφος στο πανεπιστήμιο της Λειψίας, όπου και παραμένει μέχρι και σήμερα, σχεδόν σε εξαιρετική κατάσταση.

Ο πάπυρος δεν είναι ένα συνεχές κείμενο αλλά μάλλον μια συλλογή ιατρικών συνταγών και λαϊκών παραδόσεων, πάνω στις αιτίες και θεραπείες και των θρησκευτικών τελετουργιών που τις συνόδευαν. Ο Ebers θεώρησε τα κείμενα αυτά σαν ένα πρώτο από τα «Ερμητικά Βιβλία» των αρχαίων αιγυπτίων. Είναι από τους πρώτους γνωστούς ολόκληρους σωζόμενους πάπυρους, και είναι εξαιρετικά λεπτομερής.

Στην πραγματικότητα είναι μια ποικίλη συλλογή, ένα απάνθισμα από το λιγότερο 40 διαφορετικές πηγές. Μέρος από το υλικό είναι αρχαιότερο από το 1.500 π.Χ., και ότι άλλο υπήρχε μεταξύ 500 ή 2.000 χρόνων και πριν, από την ημερομηνία που έγινε ένα συγκροτημένο κείμενο. Στην αρχαία Αίγυπτο, η ιατρική και θεραπεία ήταν περίπλοκα συνδεδεμένες με την πνευματική ζωή: ψαλμωδίες χρησιμοποιήθηκαν για να επικαλεστούν αυτούς τους θεούς που όριζαν την ζωή και τη θεραπεία, ιδιαίτερα την Ίσιδα και τον Ρα. Οι χρήσεις της Αλόης ήταν παράλληλα φαρμακευτικές και πνευματικές.

Μολονότι είναι σύνηθες να αναφερόμαστε στον πάπυρο του Ebers που δίνει τις «12 φόρμουλες για τη χρήση της Αλόης vera στη θεραπεία» σε ένα πλήθος διαταραχών, αυτό αμφισβητείται τώρα ακολουθώντας τη συμβουλή του αιγυπτιακού τμήματος του Βρετανικού Μουσείου. Σύμφωνα με την Carol Andrews, προϊσταμένη φύλαξης των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, στην εξέταση του 2/3 των συνταγών, βρέθηκε ότι μόνο δύο αναφερόντουσαν σε ένα βότανο το οποίο «ήταν πικρό, με δυσάρεστη γεύση και χρειαζόταν να συμπληρωθεί με τη γλύκα του μελιού». Αυτό έπρεπε να ήταν η Aloe vera. Οι άλλες συνταγές αναφέρονται στο φλοιό της κανέλλας, ή άλλο αρωματικό ξύλο, το οποίο μπορεί να είχαν μπερδέψει με το “aloeswood”.

Πολλοί άλλοι πολιτισμοί επίσης υιοθέτησαν την Αλόη vera στην ιατρική τους. Οι χρήσεις της Αλόης ποικίλουν τοπικά και δεν είναι αρκετά γνωστές εκτός από την Αλόη ferox. Αλόη macracantha, Αλόη tenuior Haw, Αλόη marlothii, Αλόη Berg και Αλόη variegata L. που είναι ανάμεσα σε εκείνες που χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά.

Η φυλή των Sutos χρησιμοποιούσε την Αλόη σαν φυσικό αντισηπτικό. Όταν κρυολογήματα ή ιώσεις γινόντουσαν απειλητικές επιδημίες, δημόσιο μπάνιο γινόταν με Αλόη που έκαναν όλοι οι χωρικοί. Το βότανο χρησιμοποιείτο σαν προστασία ενάντια στις αστραπές, ραντίζοντας φλόγες, συνθλίβοντας και βράζοντας κομμάτια του βοτάνου γύρω από το χωριό. Οι γυναίκες έπιναν ένα αφέψημα από χυμό Αλόης για τις βοηθήσει στη γονιμότητα. Η χρήση της δεν περιοριζόταν μόνο στα μέλη της φυλής. Εάν τα ζώα τραυματιζόταν, στάχτη από καμένα φύλλα Αλόης τοποθετούνταν στο έδαφος κάτω από τα πληγωμένα μέλη για να επιταχυνθεί η επούλωση.

Ο φρέσκος χυμός από φύλλα Αλόης χρησιμοποιείτο από τους Sutos, Zulus και Xhosas για να θεραπεύσει μολύνσεις των ματιών, αλειβόμενος κατευθείαν στο μάτι.

Στην Transvaal ανακάτευαν την Αλόη variegata μέσα σε μπράντι για να καταπολεμήσουν τις αιμορροΐδες. Οι γυναίκες των Ζουλού, στη Νότια Αφρική, χρησιμοποιούσαν Αλόη για να βοηθήσουν τα μωρά να ξεκόψουν από το γάλα της μητέρας, ψεκάζοντας με το πικρό ζελέ το στήθος τους. Αφέψημα από φύλλα Αλόης arborescens δίνονταν στις γυναίκες των Ζουλού πριν τη γέννα, με σκοπό να βοηθήσει στη διαδικασία της. Οι Ζουλού επίσης χρησιμοποιούσαν το φυτό σε διάλυμα με νερό, για να καθαρίσουν τα έντερα.

Ακόμα και τα λουλούδια της Αλόης δεν χαραμίζονταν. Αλέθονταν σε σκόνη, την οποία μούσκευαν, και τη χρησιμοποιούσαν για να θεραπεύσει το κρύωμα και τον πυρετό των παιδιών, είτε σαν κλύσμα, είτε από το στόμα. Τα λουλούδια επίσης τα μαγείρευαν και τα έτρωγαν.

Επιπλέον, η Αλόη χρησιμοποιείτο στη Νότια Αφρική σα θεραπεία στα αφροδισιακά νοσήματα. Γενικά ένας μεγάλος αριθμός από αφρικανικές φυλές χρησιμοποιούσαν την Αλόη για στομαχικά προβλήματα. Επιναν ένα αφέψημα από ρίζες το οποίο μπορούσε να προκαλέσει εμετό αν λαμβανόταν σε μεγάλες ποσότητες. Οι Xhosas και άλλες φυλές χρησιμοποιούσαν την Αλόη για να θεραπεύσουν την ταινία του εντέρου. Θεωρείτο αποτελεσματική χωρίς καμία παρενέργεια. Ο χυμός και το ζελέ χρησιμοποιείτο σαν καθαρτικό, για τη θεραπεία της χολής και τους πόνους. Τα παιδιά των Xhosas ξετρελαινόντουσαν να ρουφούν το νέκταρ των λουλουδιών, το οποίο όμως λέγεται ότι δημιουργούσε αδυναμία στις κλειδώσεις, αν λαμβανόταν για μεγάλη περίοδο. Επίσης είχε ναρκωτική δράση.

Οι φυλές της Νότιας Αφρικής χρησιμοποιούσαν την Αλόη για τα ζώα τους, στη θεραπεία της ψώρας των προβάτων και σαν καθαρτικό. Η Αλόη saponaria Haw, γνωστή ως «άσπρη πιτσιλωτή Αλόη» ή «soap Aloe», χρησιμοποιείτο στη θεραπεία για τον καθαρισμό του αίματος στα μοσχάρια και για να θεραπεύσει τη δυσπεψία και την εντερίτιδα των πτηνών, και τα δύο με εξαιρετικά αποτελέσματα. Οι Ζουλού πίστευαν ότι ο καπνός από καμένα φύλλα Αλόης προστάτευε τα βοοειδή από τη δράση λανθασμένου φαγητού.

Στην Αφρική και στην Ανατολή, το βότανο λέγεται ότι είχε χρησιμοποιηθεί επίσης για την αποτροπή των κακών πνευμάτων. Το κρέμαγαν πάνω από την είσοδο του σπιτιού, για να εξασφαλίσει μακροζωία στους κατοίκους του. Μπορούσε επίσης να φορεθεί σαν φυλαχτό γύρω από το λαιμό για να εγγυηθεί χαρούμενη και υγιεινή ζωή.

Ο Richard Burton ένας εξερευνητής και φυσιοδίφης του 19ου αιώνα, αναφέρθηκε στα αφρικανικά του ταξίδια ότι η Αλόη vera κρεμόταν πάνω από το κρεβάτι για να διώξει τα κουνούπια.

Στην Κολομβία το ζωντανό φυτό χρησιμοποιείτο στα μαγαζιά για να απωθεί τις μύγες και ο χυμός του τριβόταν πάνω στα πόδια των παιδιών για να τα προστατέψει από τα δαγκώματα των εντόμων. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι η Αλόη vera είναι αποτελεσματική σαν εντομοαπωθητικό εξαιτίας της πικρής της γεύσης και της δυσάρεστης μυρωδιάς του χυμού.

Οι Αλόες απεικονίζονται σε ζωγραφιές στους βράχουν από τους ανθρώπους της ζούγκλας στις αρχές του 18ου αιώνα, σύμφωνα με την D.F. Bleek στο βιβλίο της «Τοιχογραφίες βράχων στη Νότια Αφρική». Αυτές οι ζωγραφιές των βράχων βρέθηκαν κοντά στο Πορτοκαλί ποτάμι, στην Πορτοκαλί Ελεύθερη Πολιτεία, σε μια σπηλιά πίσω από ένα καταρράχτη. Η Bleek πίστευε ότι οι Αλόες που απεικονίζονταν είναι η Aloe ferox Miller και η Aloe broomii. O Walter Battiss, στο βιβλίο του «Οι τέχνες των Βράχων» (1948), θεωρούσε ότι οι ζωγραφιές των αλόων είναι η πιο αξιοθαύμαστη ζωγραφιά σε ολόκληρη την τέχνη. Ανήκει στην τελευταία περίοδο της τέχνης των ανθρώπων της ζούγκλας. Οι αλόες δείχνονται να σφίγγονται στα χέρια των ανθρώπων της ζούγκλας όπως στο θριαμβικό candelabras, όπου δύο φιγούρες κοιτάζονται μεταξύ τους. Μια άλλη φιγούρα κρατάει την Αλόη στο χέρι του δείχνοντας τη γη, ενώ ένας άλλος είναι ξαπλωμένος μπρούμυτα κάτω από μια αιωρούμενη Αλόη. Δύο άλλοι φαίνονται να κυνηγούν ένα μεγάλο ελάφι, πιθανόν αντιλόπη. Αυτό δείχνει ότι οι αλόες ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της διατροφής στη ζούγκλα, τόσο σημαντικό όσο το κυνήγι για επιβίωση.

Ο χυμός της αλόης saponaria χρησιμοποιείτο επίσης από κυνηγούς του Κονγκό, στην Κεντρική Αφρική, οι οποίοι άλειφαν τα σώματά τους πριν το κυνήγι. Η πικρή μυρωδιά του χυμού της Αλόης απέτρεπε την μυρωδιά των κυνηγών και μπλόκαρε τον ιδρώτα κι έτσι έκανε τους κυνηγούς ακόμα πιο αόρατους στο θύμα τους.

Η Αλόη saponaria επίσης χρησιμοποιείτο στη Νότια Αφρική για να θεραπεύσει τραύματα από μάχες ή το κυνήγι. Τον 19ο αιώνα π.χ. ο Al Kindi της Βαγδάτης έγραψε «Την Ιατρική Διατύπωση» επίσης γνωστή ως «Aqrabadhin of Al Kindi». Ο Al Kindi ήταν γνωστός σαν φιλόσοφος της Αραβίας. Στο έργο αυτό γίνονται αρκετές αναφορές στην χρήση της Αλόης, ειδικότερα σε σχέση με τη θεραπεία του ματιού. Σε όλες τις συνταγές, η αλόη ανακατευόταν με άλλα συστατικά –για παράδειγμα χρυσό, κόκκινο αιματίτη και σαφράν, ή μύρο και σαφράν μαζί με σαπωνάρια, γλυκιά μαντζουράνα και χυμό λυκίσκου- μετά κονιορτοποιείτο και ζυμωνόταν σε χάπια.

Τα χάπια διαλύονταν σε γάλα γυναικών και σε λάδι βιολέτας πριν χρησιμοποιηθούν. Οι συνταγές του σχεδόν πάντα τελείωναν με το «είναι καλό και αποτελεσματικό με τη βοήθεια του Θεού». Όλα τα έγγραφα του Al Kindi αναφέρουν ότι οι άραβες ονόμαζαν την Αλόη vera sabir ή sabr, ενώ οι σύροι ονόμαζαν το φυτό sabhra ή sebara. Υπάρχει μια κοιλάδα στο Λίβανο γνωστή ως Κοιλάδα Sabhra, η οποία μεταφράζεται ως η κοιλάδα της Αλόης. Οι δύο γλώσσες είναι παρόμοιες και η σημασία είναι η ίδια σε όλες τις περιπτώσεις –πικρό λαμπερό συστατικό. Η Αλόη ήταν όπως πάντα, ξακουστό καθαρτικό, αλλά ο Al Kindi σημείωσε επίσης τις αντιφλεγμονώδεις δράσεις της, την αποτελεσματικότητά της στην οφθαλμολογία (έλκη ματιών) και τη θετική της δράση στην μελαγχολία, καθώς επίσης και ως βοηθητικό στη δύσπνοια ή στις αναπνευστικές δυσκολίες.

Ως καθαρτικό φάρμακο, η αλόη χρησιμοποιείτο με προσοχή. Η αλόη επίσης χρησιμοποιήθηκε στη Μέση Ανατολή στις περιοχές γύρω από την Ερυθρά θάλασσα, η Αλόη latifolia πιστευόταν ότι θεραπεύει τα μολυσματικά εξανθήματα και τα εκζέματα. Μια προειδοποίηση έρχεται από το μεσαιωνικό ιατρικό συγγραφέα Mesue of Damascus, ο οποίος έδωσε γραφικές αναφορές παρενεργειών, οι οποίες περιλάμβαναν τα χάπια Αλόης. Μια ανατριχιαστική ιστορία αφορά στον Emperor Otto II, που πήρε τόσα πολλά χάπια ώστε πέθανε το 983 μ.Χ..

Σε γενικές γραμμές ήταν οι άραβες έμποροι που πρώτοι έφεραν την Αλόη vera στην Περσία και την Ινδία περίπου τον 6ο αιώνα π.Χ.. Σύμφωνα με το «Chopras Indigenous Drugs of India», η αλόη ήδη ευρύτατα χρησιμοποιείτο στην Ινδία κατά τη διάρκεια της εποχής που ζούσε ο Ιπποκράτης (460-375 π.Χ.), και οι ιατρικές της χρήσεις είναι γνωστές ακόμα και πριν τον 4ο αιώνα. Νεώτερα ιατρικά έγραφα από την Ινδία υποδηλώνουν τη χρήση της σε φλεγμονές του δέρματος. Αναφέρεται επίσης εκτός από την εξωτερική χρήση της αλόης (φύλλα, χυμός και ζελέ), ότι χρησιμοποιείται για τις καθαρτικές ιδιότητές της, για τα προβλήματα του στομάχου και ως ανθελμινθικό. Ενας πορτογάλος φυσιοδίφης, ο Garcia a Orta, περιέγραψε τις χρήσεις της Αλόης vera στην Ινδία ως καθαρτικό, σε διαταραχές των νεφρών, κολικούς και επίσης για επουλώσεις τραυμάτων, περιλαμβάνοντας τη θεραπεία για πονεμένα μάτια. Η αλόη vera παίζει λοιπόν σημαντικό ρόλο στην παραδοσιακή ιατρική της Ινδίας, για τις καθαρτικές, στομαχικές (πεπτικές), εμμηναγωγικές (εμμηνόπαυση) και ανθελμινθικές (αποβολή εντερικών σκουληκιών). Η αγιουρβεδική ιατρική, θεωρεί το ζελέ της Αλόης σαν ένα από τα πιο σημαντικά τονωτικά του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος, του συκωτιού, της καρδιάς, του σπλήνα και γενικά στη ρύθμιση της πύρινης ενέργειας. Επίσης βοηθά στην προεμμηνορροϊκή ένταση, ρύθμιση της ροής της περιόδου, την εμμηνόπαυση και το σύνδρομο στις γυναίκες που έχουν κάνει υστεροκτομή.

Από την Ινδία, η χρήση της αλόης vera πιθανόν εξαπλώθηκε στην Ιάβα, στη Μαλαισία, στη Σουμάτρα και στις υπόλοιπες Δυτικές Ινδίες. Στην Ιάβα χρησιμοποιείτο σαν προστατευτικό του δέρματος από μολύνσεις, ηλιακά εγκαύματα και φουσκάλες ενώ η αλόη barbadensis λαμβάνονταν εσωτερικά για βλεννορροιακές μολύνσεις. Επιπλέον χρησιμοποιείτο εσωτερικά για τη φυματίωση με παρόμοιο τρόπο όπως στην Εύρωπη. Στη Malaya, πολτός Αλόης vera δενόταν πάνω στο κεφάλι για ανακούφιση από πονοκεφάλους. Στις Φιλιππίνες χρησιμοποείτο ια να μειώσει τις φλεγμονές (οιδήματα) από την ασθένεια μπέρι-μπέρι. Όπως και στην Ευρώπη, όταν ανακατευόταν με κρασί θεωρείτο ότι ήταν αποτελεσματική στην τριχόπτωση.

Στις Δυτικές Ινδίες υπάρχουν αναφορές ότι η Αλόη vera ήταν φημισμένη για τις θεραπευτικές ιδιότητές της στα αρθριτικά, ή σε πόνους στις κλειδώσεις και στα κόκκαλα. Για τις ίδιες περιπτώσεις εφαρμοζόταν η Αλόη και στην Καραϊβική. Εφαρμοζόταν επίσης για περιποίηση του δέρματος και να θεραπεύσει προβλήματα όπως κοψίματα, τραύματα και δαγκώματα από έντομα. Η γνώση για τις χρήσεις της για εσωτερικές αδιαθεσίες φαίνεται ότι προήλθε από τους ιεραπόστολους και τους εξερευνητές.

Στην Καραϊβική ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται τόσο για τις ανθρώπινες ασθένειες όσο και για τις ασθένειες των ζώων. Με χυμό αλόης vera, τάιζαν τα άλογα, κάνοντας το αίμα τους τόσο πικρό που τα τσιμπούρια λιγόστευαν μετά το πρώτο δάγκωμα. Επίσης χρησιμοποιείτο στο ξεψείρισμα, απωθώντας την ψείρα και σαν τονωτικό που δίνει ζωή κατά τη διάρκεια γέννησης βοοειδών με τραύματα. Από την Ινδία και τις Δυτικές Ινδίες, η χρήση της αλόης εξαπλώθηκε στην Καντόν της Κίνας. Χωρίς αμφιβολία εισήχθη στην Κίνα από τους άραβες εμπόρους.

Κινέζικα ιατρικά κείμενα αναφέρουν την αλόη αό τον 7ο αιώνα και μετά. Η πρώτη σημαντική της χρήση ήταν για θεραπεία της δερματίτιδας. Η Αλόη vera ήταν γνωστή για τη θεραπεία της ιγμορίτιδας και της σκωληκοειδίτιδας, όσο και για τους κολικούς των παιδιών και δερματικών εξανθημάτων όπως το έκζεμα.

Ο βενετός Μάρκο Πόλο, ταξιδεύοντας στην Κίνα τον 13ο αιώνα, βρήκε την Αλόη vera να εφαρμόζεται σε εξανθήματα και άλλες δερματικές ασθένειες, τόσο όσο και για στομαχικές αδιαθεσίες. Σήμερα, αν και η Αλόη chinensis είναι μια από τις πιο γνωστές τοπικές ποικιλίες θεραπευτικών αλόων, η αλόη arborescens χρησιμοποιείτο για να θεραπεύσει καψίματα στην Κίνα και τη Ρωσία. Η αλόη arborescens χρησιμοποιείτο και στην Ιαπωνία σε λαϊκές συνταγές για καψίματα, τσιμπήματα εντόμων, επούλωση τραυμάτων, πόδι αθλητή και πεπτικές διαταραχές.

Στα «Il Milione», έγγραφα του Μάρκο Πόλο για την ιστορία και τους μύθους της Αλόης, αναφέρεται ο τρόπος ανάπτυξή της και εξάπλωσή της από το νησί της Σοκότρα μέχρι την Ανατολή, μέσω των μεγάλων εμπορικών διαδρομών.

Οι έλληνες γιατροί έκαναν μέρος από την ιατρική τους εκπαίδευση στη μεγάλη σχολή της Αλεξάνδρειας, αλλά οι γνώσεις τους για την Αλόη ξεπέρασαν αυτή των αιγυπτίων. Ο Αριστοτέλης συμβούλεψε τον Μέγα Αλέξανδρο να καταλάβει το νησί Σοκότρα όχι για κάποια στρατηγική σημασία που είχε, αλλά για την καλλιέργεια της αλόης που υπήρχε στο νησί. Το νησί παραδόθηκε και οι έλληνες πήραν την αλόη για να την καλλιεργήσουν στα πολεμικά καραβάνια, όσο ταξίδευαν και να τη χρησιμοποιήσουν στη θεραπεία των τραυμάτων των στρατιωτών τους. Μπορούμε να πούμε ότι το φυτό της αλόης συνεισέφερε κι αυτό στις κατακτήσεις του μεγάλου στρατηλάτη.

Η αλόη αναφέρεται επίσης στη Βίβλο. Μετά τη Σταύρωση του Χριστού, ο Νικομήδης άλειψε το σώμα του Ιησού μ’ ένα μείγμα από μύρο και αλόη. Μετά τύλιξαν με λινό ύφασμα το σώμα Του με τον τρόπο που κάνουν οι εβραίοι όταν θάβουν τους νεκρούς τους.

Στην ελληνική φαρμακολογία αναφέρεται επίσης από τον Κελσιο (25 π.Χ.-50 μ.Χ.) σαν καθαρτικό, μια από τις γνωστότερες και παλιότερες χρήσης του φυτού. Χάριν όμως στον φημισμένο έλληνα γιατρό του πρώτου αιώνα, τον Πηδάνιο Διοσκουρίδη από την Αναζάρμπα, στον οποίο είμαστε υπόχρεοι, έχουμε την εκτεταμένη εργασία πάνω στο φυτό αλόης, στο βιβλίο του «De Materia Medica» (41-68 μ.Χ.).

Αυτή είναι η πρώτη λεπτομερής πραγματεία που υπάρχει στη Δύση που ακολούθησε τον πάπυρο του Ebers όπου περιγράφονται περισσότερα από 600 βότανα. Τετρακόσια χρόνια αργότερα, το ελληνικό «Βοτανολόγιο» του Διοσκουρίδη εικονογραφήθηκε από έναν βυζαντινό και ονομάστηκε «Codex Anicine Julianae». Βρέθηκε στη Βιέννη και περιλαμβάνει μερικές από τις παλαιότερες διασωθείσες απεικονίσεις των ανατολίτικων μεσογειακών βοτάνων, συμπεριλαμβανομένου και ενός χρωματιστού σχεδίου της Αλόης vera.

Χρειάστηκαν περισσότερα από 1.500 χρόνια από την εποχή του Διοσκουρίδη, για να μεταφραστεί το «De materia Medica» στα αγγλικά από τον John Goodyer. Από αυτή τη μετάφραση του 15ου αιώνα, μαζί με τη γνω΄ση από τις εργασίες του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (23-79 μ.Χ.), του κλασικού ιατρού Ρούφιου από την Έφεσο (αρχές 2ου αιώνα μ.Χ.), γνωστού ως πατέρα της σύγχρονης ιατρικής, οι δυτικοί ιατροί έμαθαν για το ευρύ φάσμα των ιατρικών πολλαπλών χρήσεων της αλόης. Αυτό περιλαμβάνει θεραπείες έλκους, προβλημάτων των γεννητικών οργάνων, της επιδερμίδας, αιμορροϊδων, πληγών, αϋπνίας, στομαχικών διαταραχών, τριχόπτωσης, ασθενειών της γλώσσας και ούλων, σπυριών, ηλιακών εγκαυμάτων, δυσκοιλιότητας και ασθενειών των νεφρών. Επιπλέον χρησιμοποιήθηκε για πρόληψη της αιμόπτυσης, ως αποτελεσματικό καθαρτικό και καλό φάρμακο για την αμυγδαλίτιδα και την μόλυνση των ματιών.

Σα μια γενική και γοητευτική περιγραφή του φυτού και των ιατρικών του χρήσεων ο Διοσκουρίδης γράφει: έχει φύλλα κάπως χοντρά, αγκαθωτά και από τις δύο πλευρές, που καταλήγουν λεπτά χωρίς μεγάλο μήκος. Όταν ανθίζει βγάζει ένα κοτσάνι όπως του Antericum, αλλά με άσπρο λουλούδι και σπόρο όπως του Asphodelus. Όλο μαζί έχει δυνατή μυρωδιά και πολύ πικρή γεύση, και στηρίζεται σε μια συμπαγή ρίζα. Φυτρώνει στην Ινδία, όπου είναι καλά αναπτυγμένο και χρησιμοποιείται ο χυμός του. Φυτρώνει επίσης στην Αραβία και την Ασία και σε μερικές ακροθαλάσσιες περιοχές και νησιά όπως η Άνδρος αλλά όχι όμως τόσο καλό για λήψη χυμού, αλλά κατάλληλο για επούλωση πληγών όταν απλωθεί πάνω στο δέρμα σε μικρά τεμάχια.

Οι ιατρικές ιδιότητες της Αλόης είναι μεγάλου εύρους και ο Διοσκουρίδης την πρότεινε για μεγάλο αριθμό ασθενειών όπως περιγράφει: αιμόπτυση, καθαρισμό από ίκτερο, μαζί με νερό ή μέλι για καθαρισμό των εντέρων. Καταπολεμά τους μύκητες και τσίμπλες των ματιών, τον πονοκέφαλο μαζί με ροδόνερο στους κροτάφους και το μέτωπο, μαζί με κρασί εμποδίζει την τριχόπτωση. Μαζί με μέλι και κρασί είναι καλό για την αμυγδαλίτιδα καθώς για τα ούλα και όλα τα προβλήματα του στόματος. Είναι κατάλληλο επίσης για τις κοκκινίλες των ματιών σε βρεμένες κομπρέσες.

Την ίδια περίοδο, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23-79 μ.Χ.), ένας αρκετά σεβαστός ρωμαίος γιατρός, στο βιβλίο του «Φυσική Υγιεινή», όχι μόνο επιβεβαίωσε τα γραπτά του Διοσκουρίδη για την Αλόη, αλλά τα συμπλήρωσε με τις δικές του ιατρικές ανακαλύψεις. Συμβουλεύει ότι η καλύτερη Αλόη για χρήση πρέπει να είναι παχιά και λαμπερή, ροδαλή στο χρώμα, εύθρυπτη, συμπαγής όπως το συκώτι και να λιώνει εύκολα. Η αλόη φυσικά είναι τονωτική, στυπτική, και θερμαντική. Από τις πιο βασικές της χρήσεις είναι ότι βοηθάει τα έντερα να καθαρίσουν, γιατί είναι το μόνο υπακτικό που είναι επίσης και τονωτικό του στομάχου, χωρίς καμία παρενέργεια από τη χρήση του. Για την τακτοποίηση των εντέρων, συνιστά τη λήψη αλόης με ζεστό ή παγωμένο νερό δύο ή τρεις φορές την ημέρα. Για την πρόληψη της τριχόπτωσης, αλόη με ξηρό κρασί πρέπει να τρίβεται στο κεφάλι σε αντίθετη κατεύθυνση από τις φύτρες. Ανακατεμένη με έλαιο τριαντάφυλλου και ξύδι, η αλόη καταπραΰνει τους πονοκεφάλους εάν την επαλείψουμε στους κροτάφους ή στο μέτωπο.

Ο Πλίνιος ανακάλυψε ότι η ρίζα της αλόης μπορεί να συμπυκνωθεί με το βρασμό και να χρησιμοποιηθεί σαν θεραπεία στις πληγές της λέπρας και την επούλωσή τους. Ανακάλυψε επίσης ότι μπορούσε να βοηθήσει στην έλεγχο του ιδρώτα, αναμειγνύοντάς τη με απήγανο, βρασμένο σε λάδι τριαντάφυλλου. Αναμφίβολα αυτό ήταν το πρώτο γνωστό αντιιδρωτικό.

Μετά τον Διοσκουρίδη και τον Πλίνιο, ήταν ο έλληνας γιατρός Γαληνός που δέσποζε στην ιατρική από το δεύτερο αιώνα μέχρι το Μεσαίωνα. Στην αρχή του δεύτερου αιώνα μ.Χ., ο προκάτοχός του, ο μεγάλος κλασικός ιατρός Ρούφιος ο Εφέσιος έγραψε στο «Η συνέντευξη του ασθενούς» για την αλόη. Ο Γαληνός, συχνά ανέφερε τον Ρούφιο στις εργασίες του. Και οι δύο γιατροί μελέτησαν ανατομία στην Αλεξάνδρεια.

Ο Ρούφιος ο Εφέσιος χρησιμοποίησε την αλόη για να θεραπεύσει πολλαπλές αρρώστιες όπως το γλαύκωμα, καταρράχτη, μελαγχολία και την πανούκλα. Συνιστά επίσης τη χρήση της στην κακή πέψη και δυσκοιλιότητα, και σημειώνει ότι ισορροπεί την έκκριση της χολής, σταματά τις αιμορραγίες και είναι αποτελεσματική στα «ανήσυχα» έλκη.

Γύρω στο δεύτερο αιώνα εκτεταμένη επίσης εργασία πραγματοποιήθηκε από κάποιον άγνωστο σύρο γιατρό, πιθανόν τον Nestorian, που σπούδασε ιατρική στην Αλεξάνδρεια και συνέταξε ένα εκτεταμένο ιατρικό βιβλίο με το όνομα «The book of Medicines» (επίσης γνωστό ως «Syrian anatomy pathology and therapeutics»). Αυτός ο γιατρός ήταν ολοφάνερα ένας πολυμαθής και διακεκριμένος γιατρός, μαθητής του Ιπποκράτη που έγραψε με σαφήνεια και απλότητα. Δούλεψε πολύ με τις εργασίες του Διοσκουρίδη και τον πάπυρο του Erbers. Μερικά από τα κείμενα γράφτηκαν αρχικά στα ελληνικά και τα πρώτα κεφάλαια είναι μία σειρά από διαλέξεις, με λεπτομερείς συνταγές, μια από τις οποίες είναι γνωστή ως «Τα χάπια του Γαληνού».

Αυτή η αξιοσημείωτη δουλειά περιέχει μερικές από τις πιο σημαντικές συνταγές με αλόη. Εκτείνονται από τη χρήση της αλόης ως καθαριστικό για θεραπεία στις μολύνσεις του ματιού, αυτιού και μολύνσεις του λαιμού, διαταραχές του στομάχου, αιμορραγίες, πνευμονικές μολύνσεις, διαταραχές συκωτιού και σπλήνας, διαταραχές περιόδου, φλεγμονές, παραλύσεις, πόνο και αποστήματα. Η αλόη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με πολλά άλλα συστατικά.

Με το τέλος του δεύτερου αιώνα, καθιερώθηκε το φυτό αλόη σαν μέρος της φαρμακοποιίας. Όχι μόνο ο Γαληνός αλλά και άλλοι γιατροί όπως ο Αντύλλος, ο Αρετάκος και άλλοι περιέχουν τη χρήση της αλόης στο θεραπευτικό τους κατάλογο. Αναγνωρίζεται ότι η περίοδος μεταξύ του Ιπποκράτη και του Γαληνού είναι η πλέον σημαντική στην πρόοδο της ευρωπαϊκής ιατρικής, καλύπτοντας μια περίοδο πεντακοσίων-εξακοσίων χρόνων.

Καθώς το εμπόριο αναπτυσσόταν ανάμεσα στις χώρες και αργότερα μεταξύ των ηπείρων, η αλόη άρχισε και αυτή να εμφανίζεται παντού. Όπως ο Μάρκο Πόλο έτσι και ο Χριστόφορος Κολόμβος ο οποίος μετέφερε το φυτό αλόη vera στο πρώτο του ταξίδι στο Νέο Κόσμο, για να τη χρησιμοποιήσει σα θεραπεία στα ηλιακά εγκαύματα, κοψίματα, σκασίματα και άλλα ατυχήματα που θα συνέβαινα στη διάρκεια του ταξιδιού. Αν και αναφέρεται, δύο φορές το όνομα της αλόης στο ημερολόγιό του το1492, υπάρχει κάποια αμφιβολία σε πιο φυτόο Κολόμβος αναφέρεται. Πιθανόν να μετέφερε κάποιο συγγενικό φυτό, το οποίο χρησιμοποιείται επίσης για επουλωτικούς σκοπούς και το οποίο εύκολα μπερδεύεται με την αλόη vera από τον αμύητο. Αυτή την περίοδο η αλόη vera δεν είναι γνωστό αν υπήρχε στη Β. Αμερική εκτός από τη Φλώριντα, το Τέξας και την Καλιφόρνια. Υπάρχουν, ωστόσο άλλα αρχεία στα οποία φαίνεται ότι ο Χριστόφορος Κολόμβος βρήκε την παρουσία της αλόης στην Κούβα και σε άλλα νησιά της Καραϊβικής.

Ο Ponce de Leone, ένας ισπανός εξερευνητής του 15ου αιώνα, πήγε στην Αμερική για να βρει «την πηγή της νεότητας». Οι ιθαγενείς της περιοχής της Φλώριντας του έμαθαν την αλόη και τις πολλές της χρήσης, τα πλεονεκτήματά της στο πεπτικό, στα προβλήματα των μαλλιών και σαν γενικό τονωτικό. Σύμφωνα με τους ντόπιους αμερικανούς, το ελιξίριο της μακροζωίας διέμενε σε ένα κοίλωμα στο μέσον του συμπλέγματος των φύλλων της αλόης vera.

Πολλοί παραδοσιακοί πολιτισμοί αναφέρουν την καλλιέργεια της αλόης στις νέες τους κατακτήσεις. Οι πολιτισμοί αυτοί πιθανόν να έσβηναν αλλά το φυτό παρέμεινε.

Η εξάπλωσε της χρήσης της αλόης οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στους Ιησουίτες, ιερείς της Ισπανίας που κατά τη διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα την έκαναν γνωστή στη Δύση. Οι Ιησουίτες ήταν άρτια εκπαιδευμένοι γιατροί και οι γνώσεις τους για τους κλασικούς ήταν αξεπέραστες. Ήταν εξοικειωμένοι με τα ελληνικά και ρωμαϊκά ιατρικά κείμενα και γι’ αυτό ήταν καλοί γνώστες των ιατρικών και φαρμακολογικών ιδιοτήτων της αλόης. Επιπλέον, οι Ιησουίτες ήταν πάντα πρακτικοί. Καθώς η αλόη φύτρωνε πολύ εύκολα στην Ισπανία και την Πορτογαλία, απλά πήραν το φυτό μαζί τους σαν συνοδευτικό των εξερευνήσεών τους, στις αποικιακές αποστολές και το φύτευαν όπου αποικούσαν, εάν η αλόη δεν φύτρωνε τοπικά. Ήταν ένα εξαιρετικά χρήσιμο βότανο αλλά επίσης ανθεκτικό και εύκολα προσαρμόσιμο.

Με αυτό τον τρόπο, η αλόη μεταφέρθηκε σε μέρη τόσο μακρινά, όπως η Τζαμάικα και η Αϊτή, η Αντίγκουα, τη Νότια και Κεντρική Αμερική, μέσα από την εξάπλωση των ιεραποστολικών αποστολών. Την καλλιεργούσαν εύκολα σε ζεστά ημιτροπικά κλίματα, σε φυτείες και τελικά έμποροι που γνώριζαν την εμπορική αξία της την έφεραν στην ευρωπαϊκή αγορά. Σε μερικές περιοχές όπου μεγάλωνε φυσικά, όπως το Κουρασάο και η Φλώριντα, οι Ιησουίτες ιερείς επέκτειναν την τοπική γνώση για τις ιατρικές της χρήσεις, χρησιμοποιώντας την κλασική τους μόρφωση. Με την κατάκτηση της αυτοκρατορίας των Ατζέκων από τους ισπανούς, οι ιεραπόστολοι έδωσαν επίσης τις γνώσεις τους για το θεραπευτικό φυτό στους Ινδιάνους της Κεντρικής Αμερικής και του Μεξικού.

Η αλόη καλλιεργήθηκε στα νησιά Μπαρμπέιντος στο τέλος του 16ου αιώνα (1596) πιθανόν πάλι από τους Ιησουίτες, ή ίσως από αφρικανούς σκλάβους. Είναι αυτή η αλόη που εμφανίζεται με το όνομα aloe barbadensis, πριν την παραδεκτή ονομασία της ως aloe vera. Εδώ οι εμπορικές φυτείες της αλόης μετατράπηκαν σε υψηλή βιομηχανία για την ιατρική αγορά. Έτσι, οι Ιησουίτες εξάπλωσαν την aloe vera στο Νέο Κόσμο και η φήμη της έφτασε μέχρι τις Φιλιππίνες. Οι ολλανδοί την καλλιέργησαν για ιατρικούς σκοπούς στην Αφρική. Πριν το τέλος του 17ου αιώνα, η αλόη είχε ήδη εισαχθεί στην Ολλανδία από ολλανδούς εμπόρους, και η αφρικανική αλόη καλλιεργήθηκε σε μερικούς ευρωπαϊκούς κήπους. Στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, ολλανδοί άποικοι είχαν σχεδιάσει κήπους για κουρασμένους ταξιδιώτες καθ’ οδόν του ταξιδιού τους για την Ινδία ή την Κίνα. Ο ιησουίτης Πατέρας Guy Tachard, έγραψε το 1685 ότι είχε δει έναν από τους πιο όμορφους και παράξενους κήπους. Περιελάμβανε το λιγότερο από 20 ποικιλίες αλόης.

Περίπου 100 χρόνια αργότερα που οι βρετανοί εισήγαγαν χυμό αλόης από τη Νότια Αφρική. Με τη μανία του αποικισμού ώστε να εξασφαλίσουν όλοι καλές φυσικές πηγές για ιατρικά φυτά, οι βρετανοί αναμφίβολα επισκιάστηκαν από τους ισπανούς και τους ολλανδούς. Αντίθετα φρόντισαν στη βρετανική αποικία της Γεωργίας, τώρα αμερικάνικη πολιτεία, να καλλιεργήσουν φαρμακευτικά βότανα. Μια φαρμακευτική αποθήκη ιδρύθηκε με σκοπό την προμήθεια φαρμάκων και άλλων υλικών στη Βρετανία. Στην Καραϊβική επίσης, οι βρετανοί δεν ήταν τόσο τυχεροί και παρεμποδίστηκαν από τους ισπανούς στις έρευνές τους για φαρμακευτικά βότανα, συμπεριλαμβανομένης και της αλόης vera. Ως αποτέλεσμα της έλλειψης φυσικών πηγών αλόης, ήταν η εκμετάλλευσή της από τους εμπόρους στο Ακρωτήρι, που πουλούσαν χυμό αλόης στην ολλανδική Εταιρία Ανατολικής Ινδίας, που μετά την εξήγαγε στη Βρετανία. Στον πρώτο χρόνο εμπορικών συναλλαγών το1761, πάνω από 90 κιλά χυμού αλόης στάλθηκαν στην Αγγλία.

Δυστυχώς, η αλόη της Νότιας Αφρικής δεν θεωρείτο τόσο καλή όσο η αλόη από τα Μπαρμπέιντος και τη Σοκότρα. Η κύρια χρήση της αλόης από τη Νότια Αφρική είναι μόνο για επιθέματα σε στραμπουλήγματα, ρευματικούς πόνους και ισχιαλγία, σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου τη χρησιμοποιούσαν παραδοσιακά για το δέρμα και σαν πεπτικό φάρμακο για το στομάχι.

Τα θεραπευτικά και εμπορικά οφέλη της αλόης ferox σημειώνονται από τον Joseph Hooker στο «London Journal of Botany». Ο Hooker έλαβε τις πληροφορίες από τον Charkes Bundury, που είχε συνοδεύσει τον κυβερνήτη του Ακρωτηρίου, George Napier, σε ένα ταξίδι του στο Κέιπ-Τάουν. O Bunbury αναφέρει ότι η aloe ferox είναι το πιο πολύτιμο φαρμακευτικό βότανο της αποικίας, και ότι η εξαγωγή της αλόης σε ένα χρόνο έφτασε σε υψηλές εισπράξεις.

Όπως η εμπορική αξία της αλόης έγινε αντιληπτή από μεγαλέμπορους, υπήρξε κι έντονο ενδιαφέρον για το φυτό από μεγάλους συλλέκτες και βοτανολόγους της Ευρώπης. Αυτοί συχνά ήταν αριστοκράτες από πλούσιες οικογένειες που μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα συλλεκτικά τους πάθη. Μεταξύ αυτών ήταν και ο πρίγκιπας του Salm-Dyck, που κατείχε την καλύτερη συλλογή σαρκωδών φυτών στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της αλόης. Έγραψε επίσης και ένα κείμενο για την οικογένεια της αλόης που εμφανίζεται σε επτά μέρη. Στη Βρετανία, πολλές οικογένειες με κτηματικές περιουσίες είχαν το δικό τους θερμοκήπιο και συλλογές από εξωτικά φυτά, όπως οι δούκες του Devonshire και του Bedford είχαν εξαιρετικές συλλογές.

Στη Βρετανία, τα πρώτα μοντέρνα συγκεκριμένα έγγραφα, όσον αφορά στις ιατρικές χρήσεις της αλόης, γράφτηκαν στο γύρισμα του 20ου αιώνα από τον George Watt, ένα βρετανό ιατρό. Ταξινόμησε 43 διαφορετικές ιατρικές χρήσεις της αλόης στο «A Dictionary of the Economics products of India». Ο George Watt υπηρετούσε το βρετανικό στρατό στην Ινδία εκείνη την εποχή και χωρίς αμφιβολία χρησιμοποίησε πηγές της Αγουρβέδα για τη χρήση της αλόης. Τεκμηρίωσε μερικές από τις παρακάτω χρήσεις:

Φρέσκο χυμό αλόης, αναμειγμένο με γάλα και νερό, για τη βλεννόρροια και μητρίτιδα, για θεραπεία της μελαγχολίας, διαταραχές του μυαλού και για τις αιμορροΐδες.

Μείγμα αλόης με αλκοόλ για την ανάπτυξη της τριχοφυΐας (όπως είχαν αναφέρει ο Διοσκουρίδης και ο Πλίνιος 18 αιώνες νωρίτερα). Στα βρέφη μαζί με μαστίχα (gum aafoetida) για να θεραπεύσει την πνευμονία και σαν κατάπλασμα για τη θεραπεία του πλευρίτη.

Ανακατεμένη με όπιουμ, μύρο και ασπράδι αυγού για τα πρηξίματα και φλεγμονές, για να απαλύνει τον πόνο.

Η αλόη επίσης χρησιμοποιήθηκε για να θεραπεύσει τις διαταραχές της σπλήνας και τα για τα σκουλήκια των εντέρων στα παιδιά, τις μολύνσεις των ματιών, αυτιών, μύτης και με καταπληκτικά αποτελέσματα στις αιμορροΐδες. Χρησιμοποιήθηκε και σε κτηνιατρικά φάρμακα. Αναφέρεται επίσης κατασκευή ζαχαρωτού, είδος χαλβά.

Γενικά η αλόη vera με τοπική χρήση χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις πληγών, καψιμάτων και δερματικών προβλημάτων. Με εσωτερική χρήση για δυσκοιλιότητα, πεπτικά έλκη, ανοσοποιητικό σύστημα, δυνάμωμα του οργανισμού, διαβήτη, άσθμα.

Η χρήση της αλόης vera σαν θεραπευτικό τραυμάτων και γενικά για θεραπεία της επιδερμίδας είναι ίσως η πιο καθολική επιδοκιμασμένη της ιδιότητα ανάμεσα σε πολλές διαφορετικές και μακρινές εθνικές ομάδες. Στο βόρειο Μεξικό και στην κοιλάδα του Ρίο Γκράντε, στο νότιο Τέξας, η αλόη vera, γνωστή ως savila, καλλιεργείται άφθονα και εφαρμόζεται για επούλωση σε επιδερμικές παθήσεις. Στο Μεξικό τα φύλλα μαζεύονται για να εφαρμοστούν πάνω σε καψίματα, φλεγμονές, δερματικούς ερεθισμούς ακόμη και στη λέπρα. Στη Φλώριντα, αλόη vera είναι πλατιά διαδεδομένη και έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για τσιμπήματα από τσούχτρες τόσο αποτελεσματικά όσο και για τσιμπήματα μελισσών. Οι γυναίκες των Μάγια στο Γιουκατάν, περιοχή του Μεξικού, εφάρμοζαν την αλόη vera για αιώνες για να ενυδατώσουν το δέρμα τους.

Στην κεντρική και νότια Αμερική, ο χυμός της αλόης vera θεωρείτο σαν ελαφρύ υπακτικό, μία από κοινές της χρήσης παγκοσμίως. Πράγματι, στα παλαιά αραβικά εμιράτα η χρήση της αλόης σαν φάρμακο ήταν ως καθαρτικό, αν και άλλες χρήσεις της βρέθηκαν σε περσικά έγγραφα τον 6ο αιώνα. Χρησιμοποιείτο εσωτερικά και εξωτερικά και οι κάτοικοι επεξεργάζονταν το φυτό διαχωρίζοντας το ζελέ και το χυμό από το φλοιό χρησιμοποιώντας τα πόδια τους. Το αποτέλεσμα ήταν ένας χυμός που τον έβαζαν σε ασκιά και τον αποξήραναν στον ήλιο πριν τον κονιορτοποιήσουν. Ακόμα και σήμερα ονομάζεται το φυτό αλόη «Desert Lily» από τους βεδουίνους και τους τουαρέγκ στην έρημο Σαχάρα.

Για αιώνες, λοιπόν, η aloe vera είχε χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα ως ένα αποτελεσματικά θεραπευτικό βότανο και η επιρροή της διείσδυσε σε πολλές χώρες και πολιτισμούς. Η φήμη της ωστόσο, δεν αρκείται μόνο σε ρομαντικές λαϊκές παραδόσεις και δημοφιλή μυθολογία. Ακολουθώντας την έρευνα των Πλίνιου, Γαληνού και άλλων, οι φαρμακευτικές και θεραπευτικές της χρήσεις γράφτηκαν σε ποικίλες ευρωπαϊκές εφημερίδες ανάμεσα στον 2ο και 17ο αιώνα. Η χημική της ανάλυση, ωστόσο, εμπεριστατωμένα ξεκίνησε μόνο στα μέσα του19ου αιώνα.